handwerken

Reorganisatie…

Vandaag komt er officieel een einde aan de reorganisatie op mijn werk, die zo’n twee jaar heeft geduurd. Ja, dat is lang. Maar wij waren afhankelijk van andere instanties, die uiteindelijk er gelukkig voor zorgden dat wij konden blijven bestaan.

reorganisatie weven diydiva textielfestival

Dat ging niet zonder slag of stoot. Wij gaan verder in afgeslankte vorm. De collega’s die al in de zestig waren, konden meestal met een aardige regeling eerder vertrekken. Maar er moesten ook collega’s uit, die ongeveer net zo oud als ik waren. Dat is hard. Zeker als je weet dat bij ons bedrijf mensen lang blijven. Zelf werk ik er ook alweer 1,5 decennia…

Terugkijkend was de onzekerheid het lastigst. Het duurde allemaal heel lang. Als je lang moet wachten eer je weet of je mag blijven… bah. Gelukkig mocht ik blijven.

Maar vandaag begint het. Er komen nieuwe collega’s bij, in categorieën die we nog niet hadden. Mijn afdeling wordt samengevoegd met een andere. Een nieuwe start, die eigenlijk ook nodig was. Want de afgelopen jaren (nog vóór alle onzekerheid) hebben we allemaal weleens lopen mopperen over hoe het anders zou moeten.

Ik sta vandaag stil bij de verandering aan de hand van een prachtig weefwerk zien van Ank Maris, met als titel … ‘reorganisatie’. Ik zag ‘m in mei al op het Textielfestival in Leiden. Een mooi voorbeeld van out of the box weven.

Ik hou van dit soort kunst.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.